شاید آن روز که سهراب نوشت:

تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینجور نوشت:هرگلی هم باشی

چه شقایق چه گل پیچک و یاس

زندگی اجبارست

اینجا آسمان ابریست             

                      آنجا را نمی دانم   

اینجا رفته پاییز

                          آنجا را نمی دانم

اینجا پر از رنجست

                             آنجا را نمی دانم

اینجا دلی تنگ است

                                 آنجا را نمی دانم

روزگاریست همه عرض بدن می خواهند
همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند

ویرانه نه آنست که جمشید بنا کرد

ویرانه نه آنست که فرهاد فرو ریخت

ویرانه دل ماست که با هر نگه تو

صد بار بنا گـــــشت و دگر بار فرو ریخت...